Η κυβέρνηση του κοινωνικού σφαγείου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετά τις πρωτομαγιάτικές συγκεντρώσεις, που επιχείρησε να υπονομεύσει με την παρουσία των στελεχών της, που συμπορεύτηκαν με τους εκφραστές του κυβερνητικού, γραφειοκρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, «έκλεισε» την περιβόητη «αξιολόγηση» με τον μόνο τρόπο που μπορούσε να κλείσει. Με ένα ακόμα 4ο μνημόνιο. Ένα μνημόνιο που με την κατεδάφιση των υπολειμμάτων των κοινωνικών δικαιωμάτων που άφησαν πίσω τους τα 3 προηγούμενα, ουσιαστικά βγάζει στο σφυρί ότι είχε απομείνει στη θιγόμενη πλειοψηφία για να επιβιώνει.

Σε αυτό το περιβάλλον που η ανάγκη για ανατρεπτικούς αγώνες ταυτίζεται με τη δυνατότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας να ζει, είναι περισσότερο από εγκληματικό κομμάτια του κινήματος και της αριστεράς να προσκυνάνε τον ξοφλημένο γραφειοκρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και των τοπικών Εργατικών Κέντρων. Στο πεδίο αυτό έχει έρθει προ πολλού η ώρα να κάνουμε μια ειλικρινή κουβέντα πέρα από ιδεοληψίες και εμμονές που να αντικρίζει κατάματα την πραγματικότητα. Και ποια είναι αυτή; Η πραγματικότητα είναι πως ο συνδικαλισμός που στηρίζουν οι προαναφερόμενες ενώσεις, δεν εκφράζει και γιατί δεν θέλει και γιατί δεν μπορεί ούτε ίχνος ανθρώπου από τη σημερινή εργασιακή κόλαση που ζουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι. Τι έκαναν όλοι αυτοί για τους εργαζόμενους στην κοινωφελή εργασία, τους ανθρώπους που δουλεύουν στην εστίαση, τους εργολαβικούς των εργοστασίων, τους εργάτες γης της υπαίθρου και για μια σειρά εργαζόμενους άλλων κλάδων; Αν για αυτό δεν υπάρχει απάντηση την απάντηση τη δίνει η τραγική εικόνα της κατάθεσης στεφανιού την Πρωτομαγία από μέλος της διοίκησης του ΕΚΒ που εκπροσωπούσε το σωματείο επισιτισμού, την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι που υποτίθεται πως έκφραζε δούλευαν σε όλες τις ανοιχτές καφετέριες του Βόλου, μην έχοντας το δικαίωμα να απεργήσουν ούτε καν την Πρωτομαγιά, υπό το φόβο της απόλυσης και της ανεργίας. Ποιος είναι υπεύθυνος για τη βαθιά ήττα του εργατικού κινήματος στην περιοχή μας και συνολικά στη χώρα μας; Η υπέρμετρη απαιτητικότητα των εργαζομένων όπως προσπαθούν κατά καιρούς να μας πείσουν διάφοροι καλοθελητές του συστήματος ή η γραμμή των αγώνων χαμηλής έντασης, διαμαρτυρίας για το θεαθήναι και τελικά διαπραγμάτευσης και υποταγής στην εργοδοσία, που έκφρασε σε κάθε εκδοχή η ΓΣΕΕ και το ΕΚΒ (Κοκα κολα, Ιμάντας, Χαλυβουργία, Κόντι, Κιολείδης, ΜΕΤΚΑ, ΑΓΕΤ κλπ). Η εμμονή στη συμπόρευση μαζί τους λοιπόν σημαίνει εμμονή στην ήττα.

Επιχειρώντας να υπερβεί αυτή τη συνέχεια της ήττας, εδώ και αρκετό καιρό, ξεδιπλώνεται τόσο πανελλαδικά, όσο και στην πόλη μας μια προσπάθεια για επανοηματοδότηση του εργατικού αγώνα, ως κατεξοχήν πεδίο σύγκρουσης με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις και το κράτος και όχι ως «τραπέζι» συμβιβασμών και υποταγής. Έκφραση αυτής της προσπάθειας είναι οι Ανεξάρτητες Ταξικές συγκεντρώσεις της ημέρες των απεργιών, αλλά κυρίως μια σειρά προσπαθειών για οργάνωση του κόσμου της επισφάλειας και άμεσης πάλης με την εργοδοσία, όπως ήταν και οι πανελλαδικές κινητοποιήσεις που έγιναν μετά την εργοδοτική δολοφονία στα MIKEL, στα EVEREST κτλ. Χαρακτήρας αυτής της προσπάθειας είναι το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου αγώνα που δε θα αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα ως «κοινωνικό εταίρο», αλλά ως φορέα αποσταθεροποίησης των σχεδίων του κεφαλαίου, προκειμένου η εργαζόμενη πλειοψηφία να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια.

Με αυτά τα δεδομένα προξενεί εντύπωση πως τμήματα της αριστεράς (ΛΑΕ, Ξεκίνημα, ΣΕΚ) επιμένουν να «στήνουν» τις συγκεντρώσεις του ΕΚΒ στην πόλη μας ως συνέχεια μιας τακτικής που υιοθετήθηκε από μία περίοδο μιας διαφορετικής κατάστασης του εργατικού κινήματος. Η πορεία της φετινής Πρωτομαγίας είναι σε αυτό το επίπεδο χρήσιμη για κάποια συμπεράσματα. Πόσο βοηθητική είναι για παράδειγμα η συμπόρευση με στελέχη της κυβέρνησης, της περιφέρειας Θεσσαλίας και του κομματικού μηχανισμού των κομμάτων εξουσίας; Πόσο βοηθητικό είναι η συνολικά απονομιμοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να αποκτά κοινό και νομιμοποίηση από τμήματα της αριστεράς; Πως τελικά μπορείς να συμπορευτείς σε έναν αγώνα με το δήμιο και τον κοινωνικό δολοφόνο;

Σε αυτό το πλαίσιο προκαλεί ακόμα πιο αλγεινή εντύπωση η κριτική που επιχειρούν να ψελλίσουν οι τις δυνάμεις που συμπορεύονται με αυτό το συρφετό. Παράδειγμα αποτελεί το άρθρο του Ξεκινήματος (13/04) όπου επιχειρεί να λοιδορήσει την προσπάθεια του Ταξικού Συντονισμού για ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος από την κυβέρνηση και τη γραφειοκρατία. Είναι τραγελαφικό μια πολιτική δύναμη  να μη βλέπει την ανάγκη απόλυτης απομόνωσης της κυβέρνησης και των στελεχών της, να αδυνατεί να διαφοροποιηθεί ακόμα και στο επίπεδο του δρόμου και τελικά να ρίχνει την ευθύνη σε αυτούς που το κάνουν. Είναι καταστροφικός ο «μπακαλισμός» που κρίνει αποκλειστικά ποσοτικά τους αγώνες ανεξάρτητα από ποιοι δημιουργούν αυτή την ποσότητα και τι κατεύθυνση βάζουν και αδυνατεί να βάλει οποιαδήποτε προοπτική για υπέρβαση του βάλτου στον οποίο βρίσκεται το εργατικό κίνημα. Ξεπερνά το χυδαίο να λοιδορείται η μοναδική προσπάθεια στην πόλη για ενοποίηση του αγώνα των ντόπιων με τους πρόσφυγες και την υπέρβαση των σάπιων διαχωρισμών μεταξύ ελλήνων και ξένων εργατών, που στην πόλη μας επιχείρησε να τον υπερβεί ο ταξικός συντονισμός με την περσινή παρουσία των προσφύγων του ΜΟΖΑ στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Όπως και να έχει όταν σέρνεσαι πίσω από μια θλιβερή πορεία με μπροστάρηδες το στελεχιακό δυναμικό των μνημονίων στην κεντρική πολιτική και στο εργατικό κίνημα, οποιαδήποτε κριτική μάλλον περισσότερο χρήση εσωτερικής κατανάλωσης έχει…

Μπροστά μας έχουμε μια μεγάλη μάχη για την ανατροπή της μνημονιακής συνέχειας, των κυβερνήσεων της και των διεθνών της στηριγμάτων. Η πανεργατική απεργία της 17ης Μαίου μπορεί να αποτελέσει πολιτικό γεγονός στο βαθμό που θα ξεφύγει από το σχεδιασμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και θα γίνει ένα πρώτο βήμα για έναν πανκοινωνικό αγώνα διαρκείας μέχρι να ρημάξουμε όσους ρημάζουν τις ζωές μας. Ο Ταξικός Συντονισμός καλεί όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος σε συσπείρωση για αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση, την εργοδοσία, την ΕΕ και την ντόπια και ξένη ολιγαρχία. Καλεί σε ταξική συσπείρωση τόσο στις μεγάλες μάχες όσο και καθημερινά στους χώρους δουλειάς για τη δημιουργία νέων συλλογικοτήτων και σωματείων που θα εκφράζουν τη σύγχρονη εργατική τάξη. Όλοι στον αγώνα. Όλοι στους δρόμους

Ανεξάρτητη Ταξική συγκέντρωση στην απεργία της 17ης Μαίου στις 10:00 στο Ταχυδρομείο

Ταξικός συντονισμός Ανατροπής
Συνδικαλιστικών κινήσεων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, ανέργων     

Advertisements